یادداشت های روزانه من

گاف

after84 — Wed, 02 Jul 2008 07:11:18 GMT

كامل و واقعي چيزي نمي گويي ، تا مبادا ، روزي ... جايي ... چيزي بگويد ، كه نبايد!

خلاصه مي گويي با اسامي مستعار!

روزي ... جايي ... همان را مي گويد كه نبايد ... كامل ، با اسامي واقعي!

گوش هايت داغ مي شوند ... قرمز!

تصور کنید 2

after84 — Fri, 27 Jun 2008 18:18:18 GMT

تصور کنید به صورتِ" یهو"به یک مهمانی دعوت شده اید .

تصور کنید وقتی برای خرید کادو هم ندارید.

سری به آرشیوتان می زنید و از هزاران کادوی غیر قابل استفاده تان یکی را انتخاب می کنید .

تصور کنید از میان انبوه کادوها یک عدد سینی انتخاب می کنید که مادربزرگ خاله ی دختر همسایه ی سابق تان برایتان چشم روشنی آورده است.

تصور کنید هر کار می کنید سینی جهت چکاب از کارتونش خارج نمی شود . مگر آنکه به بسته بندی اش آسیب بزنید .مثلا آنرا پاره کنید.

پیش خود می گویید : چه کاریه خوب ؟ سینی که نو است .پس کادو می کنید و خوشحال از یافتن یک کادوی بی دردسر به مهمانی می روید .

صاحب خانه بسیار شرمنده از زحمات شما پس از تشکر فراوان بسته را باز می کند . و از دیدن چنین کادوی زیبایی غرق شادی و خجالت می شود . تصور کنید همانطور که کارتونش را پاره می کند مسلسل وار هم تشکر می کند و حاضرین در جمع نیز.

و... بلاخره سینی خارج میشود و دهان همه باز می ماند...

تصور کنید روی سینی ردِ گرد 4 استکان چای از عهد دقیانوس باقی مانده است .

حال تصور کنید حال آن مهمان طفلکِ از همه جا بی خبر را .

بدتراز آن تصور کنید یکی از مدعوین هم یک وبلاگ نویس بی جنبه باشد که سریعا از این ماجرای وحشتناک از - دید مهمان البته - سوژه ی وبلاگی بسازد.

پرسش

after84 — Wed, 25 Jun 2008 17:42:49 GMT

چرا آن قدر به ... او ... اعتماد و اطمینان دارید ؟!!

عاقبت دیوانه سازم خویش را...

after84 — Mon, 23 Jun 2008 23:14:18 GMT

بی امان کفر می گویم .

...............................................................

کاردکِ کوچک را از دلم بیرون می کشی ! برآن اشک می ریزی ... اشک می ریزی ... شسته می شود ... پاک . بی حواسی . بی هوا ، می گذاری اش ، همانجا که بود . گیرم... کمی آن سوتر.

زخمِ دلم ، دو... می شود.

...............................................................

سرم را زیر شیرِ آبِ سرد می گیرم ، می گویند : بخار را سرد کنی ، مایع می شود ، مایع را سرد کنی ، جامد .

چیزی در دلم ، یخ می زند .

...............................................................

می گوید : چه ربطی داشت؟!

می گویم: بی ربط ...

...............................................................

امروز را هم می خواهم در خواب بگذرانم ، مثل آن روزِ آخرینِ فروردین ۸۴-85-86-87...

...............................................................

دلتنگی هایم را ، باد ترانه ای می خواند...

رویاهایم را...

...............................................................

لطفا...! یک کاسه بستنیِ توت فرنگیِ خامه دارِ بزرگِ بزرگ ... و هزار هزار شکلات . ...............................................................

می گوید : چاق می شوی !

می گویم : به درک .

...............................................................

هنوز همان ، بی امان ...

...............................................................

می گوید : مرز را رد نکنی ؟

می گویم : نترس . هنوز رسم عاقل نمایی ، می دانم .

...............................................................

می گوید : بس کن !

زار می زنم ... بگو بس کند .

...............................................................

می دانی ... دستم را که می گیری ... دو تیله ی کوچکِ خیسِ قهوه ای که می بینم ، یخِ دلم آب می شود ، کاردک می چرخد و... دو کاسه ی بزرگ بستنیِ توت فرنگیِ خامه

دار ، واجبمان ...

...............................................................

در خواب ، نگاهت می کنم ، مژه هایت ...چه خوب که هستی .

چه خوب که ... هنوز هستی.

تو باشی ، آسمانِ بی ستاره را هم ، ملالی نیست .

...............................................................

ببخش ...! مرز را رد کرده ام ، انگار ... بی حواس ... ! بی هوا....!!

...............................................................

دو تیله ی کوچکِ خیسِ قهوه ای ، نگاهم می کند . زانو زده در برابر حجم سنگین اندوهم .

می گوید : بهتری ؟

سرم را که تکان می دهم . لبخند می شود و قلم را در دستم می گذارد که ... بنویس .

می نویسم ... با تو ... بهترم ... بهترم... بهترم...

عدالت

after84 — Mon, 23 Jun 2008 14:29:18 GMT

یک لبخند ، سهمِ تو

چانه ای که می لرزد ، سهمِ من...!

یک شاخه گلِ سرخ ، سهم تو

همه شبنم هایش ، سهم من ...!

دو دست باز ، یک آغوش ، سهم تو

دست های خالی ، سهم من ...!

یک تکیه گاه ، سهم تو

زانوانی که می لرزد ، سهم من...!

همه ریشه ها ، سهم تو

قاصدکی در باد ... سهم من ...

عادت نکنیم به واقعه

after84 — Sat, 21 Jun 2008 22:49:18 GMT

همیشه ، پیش از آن واقعه

پسرک

وقت دارد!... مهربان است!... پر حرف! ... فوتبال دوست ندارد!... عاشق مادرت است!... روزی چند بار می گوید که دوستت دارد! ... پر هیجان است!... کیلومترها با تو پیاده روی می کند! ... در تمام کارهایش با تو مشورت می کند!... همیشه ریش هایش را می زند!... حضورت برایش آرامش بخش است!

دخترک

شیرین است!... مهربان است!... هرگز غر نمی زند!... کم حرف است!... دوست دارد به شانه ات تکیه کند و فوتبال ببیند!... مادرت ، زن بی نظیریست!... به تو که نگاه می کند ، چشم هایش از عشق تر می شوند!... روزی چند بار می گوید که او هم تو را دوست دارد! ... پیاده روی با تو برایش لذت بخش ترین کار است! ... برایت نسخه نمی پیچد!... مراقب است همیشه ظاهرش آراسته و باربی باشد! ... حضورت برایش آرامش بخش است!

اغلب ، پس از آن واقعه

مرد

وقت ندارد!... عصبی و زود جوش است! ... داد می زند!... ماهی 35 روز در غار تنهاییش است! ... کم حرف است!... عاشق فوتبال است!... چشم دیدن مادرت را ندارد!... مرد رمانتیک را بسیار لوس می داند!... از هیاهو و هیجان گریزان است!... تا سوپر سر کوچه به زور می رود! ... در کارها با تو مشورت نمی کند! ... جوراب هایش همیشه کثیف است!... خواب برایش آرامش بخش است!

زن

برج زهرمار است!... همیشه غر می زند!... پر حرف است!... فوتبال مزخرف ترین ورزش دنیاست!... مادرت جادوگر است!... گاه چشم دیدنت را ندارد! ... گفتن حرف های عاشقانه ، کار چیپی است!... خوردن شکلات ، لذت بخش ترین کار است!... مدام نصیحت می کند و راه کار ارائه می دهد!... ژولیده و چاق است!... غیبت با دوستش برایش آرامش بخش است!

راهکاری برای تغییر "اغلب ، پس از آن واقعه" به "هرگز ، پس از آن واقعه"

گمان نبرید به ابدی بودن آن که سرنوشتش با شما یکی شده است! ... فکر کنید ، فرصت شما ، همین دو روز است! ... این دو روز را عاشقانه زندگی کنید و از حضور هم ، همین امروز ... یا همین امشب ، لذت ببرید! ... فردا ... دیر است!

دلیل بودن

after84 — Sat, 21 Jun 2008 08:42:18 GMT

می گوید: تنها دلیلِ زنده ماندن ، ادامه دادن و نفس کشیدن ، این است که یک نفر ... واقعن ... عاشق مان باشد.

می اندیشم: ... راست می گوید!

سکوت

after84 — Wed, 18 Jun 2008 16:06:18 GMT

این روزها ، هیچ ... صدای خدا ، نمی آید

جثه کوچکش را که در آغوش می گیری

غسلش که می دهی حتی ... به آب دیده

صدای خدا نمی آید

گوش هایش که نغمه لرزانِ تو را نمی شنود

چشم هایش که چشم های تو را نمی بیند

اشکهایت از چانه ، سر می خورد و ...

... صدای خدا نمی آید

در آغوشش که می گیری ...

از راهروی بلندِ عمرکه می گذری

و گوش می شوی آوای ویولون پسر همسایه که باز هم خوابهای طلایی می نوازد...

دور می کنی ، این فکر را

این حجم سنگین بر دل و بر دوش را چه کنی ؟

دور می کنی این فکر را ...

انتظار تجربه ی بیهوده ایست ...

صدای خدا نمی آید...

از عشق و ... از دوست داشتن

after84 — Mon, 16 Jun 2008 12:09:18 GMT

در وبلاگ دوستی از ، "دوست داشتن "خواندم و از زیباییِ آن .

می اندیشم به زیبایی اش ... به حسِ خوب اش ... به بیکرانگی اش و به بی حد و مرزی اش .

و می اندیشم به" عشق" به سوزانندگی اش ، به پریشانی اش ، به جنون اش .

و می اندیشم ، به تفاوت هایشان !!

از ظن من : دوست داشتن ، هیچ حد و مرزی ندارد . گنجایشِ قلب هم پر نمی شود . بی تعداد ، دوست می داریم . حتی ، فارغ است از رنگ و نژاد و مذهب و جنس . می توانیم حتی ، بی دلیل... دوست بداریم ... و بی توقع .

همین است که دوستی ، زیبایی می شود و آرامش . همین ... بی توقعی ، که اورا بخاطر خودش دوست بداری نه بخاطر خودت و همانطور که هست دوست بداری نه آنطور که می خواهی باشد .

دوستی نه تشکر می طلبد نه گذشت . گذری اگر هست بی اندیشه ی گذشت است . حتی به خاطر هم نخواهی آورد . حتی ، آزارت هم نمی دهد . می گذری ، با لبخند ... به سادگی .

دوست داشتن رقیق است ، آرام ، بی حسادت ، بی تنش ، بی انتظار ، بی توقع . فقط دوست داشتن ، برای دوست داشتن .

و عشق ... تا مرز جنون است . قلب ، گنجایش اش یک می شود و جنسیت مطرح . بی دلیل نخواهد شد ... هرگز . عاشق خواهی شد به چشم و چهره و قد و رنگ و رفتار و عقیده و مذهب ... . بی توقعی محال می شود . عاشق خواهی شد و مصر ، به طلبِ عشق او ... وصل او ...و تعلق او، همه جانبه . او را عاشق خواهی بود ، فقط ، برای خودت . نوعی خودخواهیِ زیباست .

عشق ... غلیظ است ، حسود ، بی قرار ، پر تنش ، پر انتظار ، پر توقع .

همین است که عشق ، یک می شود و ... دوست داشته ها ، بی شمار .

حرف من ، بر سر برتری یکی بر دیگری نیست . هر دو لازم ، هر دو کارِ دل ، هر دو بی دخالتِ عقل است .هر دو زیباست .

حرف من بر سر تفاوت ایندوست که آن هم فقط ... حرف است . جدالی نیست .

شما هم اگر بر سر این تفاوت حرفی دارید ، بگوئید . من... گوش می شوم .

پراکنده گویی

after84 — Sun, 15 Jun 2008 17:30:18 GMT

می گوید:

۱- هیچ انگاری ، هیچ اهمیتی ندارد .

2- آنها که خود را به خریت می زنند فقط ، بازیِ کر و کور را خوب بلدند . نه کورند . نه کر و نه عاری از درکِ حس منفیِ اطرافشان .

۳- داستان پراکنی- شایعه سازی - ذهن خلاق کودکانه و روحِ "خاله زنکی" می خواهد .