-                                                 - یک وبلاگ برای تو.

-                                                 - نمی خواهم.

-                                                 - همین الان.

-                                                 چرخ می زنم: نمی خواهم.

-                                                 - هیچ کاری ندارد.

-                                                 بی حوصله : نمی خواهم. نمی توانم.

-                                                 - یاد می گیری.

-                                                 - نمی خواهم.

-                                                 - یک اسم؟

-                                                 کلافه می شوم: نمی دانم.

-                                                 - یک رمز؟

-                                                 گوش نمی دهم...

-                                                 - ....

-                                                 - ....

-                                                 - یادداشتهای روزانه!!!

-                                                 می خندم: بس کن.

-                                                 - یک اسم دیگر؟

-                                                 لج می کنم: چیزی در خاطرم نیست.

-                                                 - بگو

-                                                 - نمی خواهم.

-                                                 - بگو.

-                                                 - نمی دانم.

-                                                 - بگو.

-                                                 .after84نرم می شوم.کسی می گوید انگار:

و تو متولد شدی!! و من ، مصرانه نمی خواستمت.هیچ چیز نمی خواستم.

به حرمت دوستی و مهر بی حد دو عزیز، اولینش را نوشتم، می اندیشیدم- آخرینش. اما...!!!

نگاشته ای دیگر و دیگر و دیگر...

رو به پنجرهء بهار نفسی می کشم...

راست می گویی!! زود می گذرد. یکسال دگر هم ؛ سالهای دگر هم.... نگاه که می کنم، این شش ماه – زودتر گذشت ، شیرینتر، زیباتر از سال پیش و سال پیشتر!!

به لطف شما ، به مهر شما، به عشق شما.

دلگیریهایم، کج خلقی هایم را بر من ببخشائید.

دلنوشته هایم ، اگر خاطر عزیزتان را مکدر کرد، بر من ببخشائید.

گرد غمی اگر، از اندوه مکررم بر مهربانیه روحتان ، نشست، بر من ببخشائید.

شادیهای دوران ،همه از آن شما ... همه لبخندهای دنیا... و... آرامش و آرامش و آرامش.

بهار می رسد.

گردی بتکانیم از دل. چشمی بشوئیم. مهری بکاریم، در چشمخانه ای. روحی جلا دهیم.

آوازی دگر- رقصی دگر...روزی دگر، آغاز کنیم.

رو کنیم به فصلی شاد ... شاید به ما رسد.

روزگارانتان شاد ، آرام،همیشه بهار.

کاسه چشمانم ، سطل سطل پر و خالی می شود. نمی ریزد. هرگز در حضور همچون تویی نمی ریزد.

می روی.

آن قدر فرو پاشیده ام که حتی توان جمع کردن تکه تکه هایم را ندارم.

پ.ن: و اما این آرزوی محال که دعوتم می کنی به بازگوئیش - دوست شیرین ...

  فقط ...به دعایی دلگیر می نشینم باز هم. ..

در این آرزو - که شاید روزی رسد که هیچ آرزویی آنقدر محال نباشد.

فیلم ۲۱ گرم را دیدم. کلا نظرم نسبت به شون پن عوض شد.

پ.ن:با خودم بودم.

هی این شخصیت دوست داشتنی را تخریب می کنی و من ...

پی نوشت:  از نظرات سازنده همه دوستان عزیز سپاسگزارم. ... کمک بزرگی بود. ... جمله ای که نوشته بودم هیچ مخاطبی نداشت. ... از همه ممنونم. 

دیروز برای کاری ناگزیر از قدم زدن در پیاده روهای پرچاله چوله و شلوغ شهر شدم.

گاه به گاه مغازه هایی می دیدم خالی - که بساط تبلیغات برای کاندیداها در آن براه بود. جمعی با کت و شلوار و تسبیح و رد مهر بر پیشانی – بسیار متین و موقر نشته بودند به گفت و شنود و نوشیدن شربت های رنگ و وارنگ.

گذشتم.

باز هم ... و باز هم گذشتم.

همه مثل هم. همان پوشش... همان قیافه ها... همان عکس های همیشگی...همان وعده های همیشگی...

چیز تازه ای نبود.

گذشتم.

از عرض یک کوچه ماشین رو عبور می کردیم که موجود کوچکی به سرعت از زیر پایم رد شد ... نگاهش کردم... یک ماشین کوچک برقی که این روزها میان کودکان بسیار طرفدار دارد با دو سرنشین کوچک و شیرین. پسرک که پایش را روی پدال گاز گذاشته بود و درآن شلوغیه پیاده رو بی هوا می راند. و همانطور بی هوا هم از عرض کوچه گذر کرد . قبل از آنکه فریاد مواظب باش من به گوشش برسد از روبروی ماشینی که داخل کوچه شد گذر کرده بود.

نفسی از سر آسودگی. .. که خدا به پدر و مادر بی فکرش رحم کرد و رانندهء بینوایی که نمی توانست ماشین کوچک را ببیند.

ماشین کوچک که در ازدحام مردم گم شد...گذشتم.

در برگشت از همان مسیر باز دیدمش. این بار به دقت. دو کودک بسیار زیبا و شیرین. هر کدام پرچمی به دست . ماشین کوچکشان غرق در پوسترهای عکس و تبلیغات. همه مبهوت شیطنت این دو کودک و البته دیدن عکس های نامزد مربوطه.

فکر کردم چه نبوغی...چه حماقتی...

اگر یک لحظه – یک ثانیه – دیرتراز آن کوچه عبور کرده بودند امروز تبلیغات نبوغ آمیزش دو قربانی هم داده بود.

از میان سیل مردم عبور می کردم و فکر می کردم بازیچه کردن کودکان چه حقه کثیفی است...

قلبت انگار درون انگشتدانه ای حبس شده.

آشفته ای و مشوش.

راه می روی... راه می روی...پر و خالی می شوی ، از فکر.

... کلید که در قفل می چرخد... تمام آشفتگی ها ، پر می کشد.

پناه که می بری به حصار امن او... شلوغیها ، گم می شود.

دور می شوی از هر هیاهو.

چه آسان!!! کوتاه و آرام ، افکار بهم ریخته ات را سامان می دهد.

رهایت می کند از ، حبس خودت.

عینکت را برمی دارد...

پاک می کند...

دوباره روی چشمانت می گذارد...

لبخند می زند...

نور می شود.

در کار خودم وا می مانم!!! که چرا هر چیزی مرا اینطور متعجب می کند. انگار اهل این دیار نیستم. من که همینجایم. با شما زندگی می کنم. با شما نفس می کشم. با شما می خندم. با شما ، گریه می کنم. پس چرا گاهی درکتان نمی کنم.

دخترک، من تو را نمی فهمم. شوخیهای لوس و زنندهء تو را ، با همکار مردت ، که بی گمان ،متاهل هم هست، نمی فهمم.

 دخترک، من غمزه های تو را که خودت – حتما- نمی دانی ، چه اندازه وقیح و لوس است، نمی فهمم.

من حتی برای لحن لات مابانه تو ، هیچ توجیهی ندارم.

مگر تو از جنس من نیستی؟ مگر تو اهل سرزمین من نیستی؟

مگر تو یک زن ایرانی نیستی؟ نه!! اصلا برچسب ایرانی بودن هم نمی زنم. فقط... دخترک – رفتار تو مرا با همه آزادیهایم و حتی بی قید و بندیهایم ، شرمنده می کند.

مگر تو ، بیش از یک کارمند یا یک همکاری؟ !!! حتی اگر همسرش هم بودی باز چنین شوخیهای وقیحی – در محیط کار – مرا متعجب می کرد!!

دخترک من چیزی به تو نمی گویم. نه از تعجبهایم ، نه از چراهایم !!!

که خوب می دانم توجیه خواهی کرد – که این صمیمیت است- دخترک، کار تو هیچ نشانی از صمیمیت بین دو همکار ندارد.

مرا ببخش که تو را نمی فهمم.

تو را هم نمی فهمم ، آقای رئیس. نه انتظاراتت را. نه حرفهایت را . نه توقعاتت را.

مگر تو هم بیش از یک رئیسی؟

برای من که نادانم ، شرح بده وظایفت را، تک به تک.

من در هیچ کتاب و قانون نوشته و نا نوشته ای شرح  - این – وظایف تو را ندیده ام.

من به زعم تو، نه املم – نه غیر اجتماعی نه حتی، محدود به قید و بندی بنام ، مذهب. تو ، مرد خدا و خانواده ، به من بگو رفتار تو را چگونه توجیه کنم؟!!

هر چند، چه اهمیت دارد. دخترک تو را خوب می فهمد و کارش را دارد و موقعیتش را و پولش را. و من ، با افکار عقب مانده و قید و بندهای نافهمیدنیم ، خانه نشین شده ام.

چه اهمیت دارد...

یک درختچهء کوچک. یک صفحه ء سبز. یک فشار.

خانه کوچکت آماده است – پسرم.

نگاه کن!!

خانه ای ساخته ام برایت از همه رنگهای شاد دنیا.

ماشین کوچکت را همینجا نگه دار – پسرم. روی همین چمنهای سبز.

دستت را به من بده. تا تو را ببرم درون همهء این رنگهای شاد.

همراه من بیا... نگاه کن...امروز همه پرده های اتاقت را شسته ام. شیشه ها را هم. همه را به اشک چشم – پسرم.

و یک نرگس خیس روی میز تحریر کوچکت...

تمام خرسهای شادت را ، یک به یک از غبار غم پاک کرده ام.

همه ماشینهای کوچکت را ، پارک کرده ام.

همه توپهای دنیا را ردیف چیده ام. تا تک به تک ، گل بزنی – پسرم.

کتابخانه ات را ، روفته ام. داستانهایت را... گرگ بد گنده – که هر روز و هر شب با هم به جنگش می رویم – جنگجوی کوچک من . من و تو و پدرت...

نلرز پسرم.

نترس پسرم.

ما ، همینجائیم.

من امروز ، با آجرهای قرمز و آبی و زرد ، روی این فرش سبز، خانه ای رنگین ساخته ام.برای تو – پسرم.

دست کوچکت را به من بده تا با هم روی لبه این پنجرهء بلند بایستیم و بهار را ، صدا کنیم.

شاید از کلبه ء کوچک رنگین ما ، گذر کند.

شاید نظر کند.

شاید سبز کند.

صدایش کن – پسرم.

صدای تو ، خود – خود بهار است...

صدایش کن...

تلخ تلخ

حیف می کند ...

رنگ سرخ شمعدانیهای چشم.

نم نمه های مهربانی

شیرین می کند

موسیقی غم انگیز زندگی

دریغ مکن!...

ماه نو – ...

موج می زند،آبیه دریا را

سر انگشت مهر تو

دریغ مکن!

فکر تو

سبز می کند

جنگل سوختهء ذهن

دریغ مکن!

دست تو،خط می برد

مشق او

کور زندگیست ، دریغ مکن...

صدای تو ، همیشه مرا غرق شرم و خشم می کند ، از جفای هم کیشانم در حق هم کیشانت.

مارا ببخش دوست من ، که عمریست عقایدت را قضاوت کرده ایم و تو را محکوم. عمریست جای خدا نشسته ایم و بهشت را تقسیم کرده ایم و تو را رانده ایم .

و من از این جفای دوران هر بار به دیدنت؛ غرق شرم می شوم.

با صدای تو به گذشته می روم...

شومس عزیز؛ دوست کوچک دوران دبستان من ، ببخش که تمام سال یکه نشین نیمکت تنهائیت بودی ؛ به جبر زمان.

مریم عزیز، ببخش که سالهاست مدرک برجستهء تخصصت ، خاک نشین کتابخانه ات شده و رانده شدید تو و پدرت از بیمارستانی که با دستان توانایش ساخته بود ، به جبر زمان. سالهای انزوایت و بیکاریت را بر ما ببخش .

وحید عزیز که استعداد شگفت انگیزت سالها پشت درهای دانشگاه که به روی تو بسته بود به هدر رفت. و خواهرانت و همسرت.

فرین عزیز، ببخش که به حکم عقیده ات از خاکت رانده شدی و محروم از دیدار مادرت در بستر مرگ.

فرح عزیز، ببخش که از بیم جان پناهنده شدی به کشوری که ما اشغالگرش می خوانیم . می اندیشم اشغالگری که پناهگاه رانده شدگان ماست، چگونه اشغالگریست؟!!!

... من غرق شرمم و تو هنوز می خندی و می گویی و می گویی و می گویی!! و هرگز بیادم نمی آوری جفای عقیده ام را، بر عقیده ات.

پایان سخن. می گویی: الله با شما... الله با تو ،وحید عزیز. همان الله که با نام او ، از بهشتش رانده ایمت.

الله با تو وحید عزیز که سعه صدر درس همیشگیت است و ماندن و ماندن و ماندن در کشوری که تو را از تمام حقوق انسانیت محروم کرده ، به عشق ساختنش.

الله با تو وحید عزیز، و تمام خانواده ات، همسرت وپسر کوچکت.

از خدایی که من و تو را یکسان آفرید می خواهم – منیب- کوچکت دنیای زیباتری داشته باشد. حق نفس- حق لمس- حق بوسیدن گونهء هم کیش من .

غرق شرمم و خشم.

و آرزویم عزت انسان است به حکم انسان بودنش ، نه عقیده اش نه نژادش.

الله با تو وحید عزیز...

پ.ن۱: این نوشته در رد یا تایید هیچ مسلکی نیست. فقط  نشانی است از حسرتی بر دل ، به دوست داشته شدن ، به دلیل انسان بودن، نه هیچ چیز دیگر.

پ. ن۲:

ممنون پونه وحمیدو کتایون و ندای عزیز از دعوتتان برای بازی ترانه ها. راستش من کلا زیاد آهنگهای خارجی گوش نمی کنم. اما هر چه در ذهنم جستجو کردم 4 آهنگ رو بیشتر بخاطر نیاوردم و عجیب اینکه هر 4 مورد هم خارجی هستند. آهنگهای زیادی هستند که گاهی خیلی هم ازشون خوشم میاد اما اکثرا تاریخ مصرف دارن. این 4 آهنگ تنها آهنگهایی هستند که برای من تاریخ مصرف ندارن و می تونم متناوبا هر روز و هر ساعت بی خستگی بهشون گوش کنم و از شنیدنش لذت ببرم.

اولین و دومین آهنگ بی هیچ ترتیبی:

اثری از مری هاپکینز

Once upon a time there was a tavern

Where we used to raise a glass or two

Remember how we laughed away the hours

And dreamed of all the great things we would do

Those were the days my friend

We thought they'd never end

We'd sing and dance forever and a day

We'd live the life we choose

We'd fight and never lose

For we were young and sure to have our way….

و هتل کالیفرنیا که احتمالا همه شنیدیم.

On a dark desert highway, cool wind in my hair

Warm smell of colitas, rising up through the air

Up ahead in the distance, I saw a shimmering light

My head grew heavy and my sight grew dim

I had to stop for the night

There she stood in the doorway;

I heard the mission bell

And I was thinking to myself,

’this could be heaven or this could be hell’

Then she lit up a candle and she showed me the way

There were voices down the corridor,

I thought I heard them say...

Welcome to the hotel california

Such a lovely place

دوتای بعدی باز هم بی هیچ ترتیبی:

اثری از کریس دبورگ.بنام I need tender hands

Feeling the heartache – wonding why I want a friend

                                                   I want her now…when I say – that I need tender hand

To told me- I need tender hands to night

Will you lay them on my sholders- will you lay them

On my eyes. And I need a t ender hands to take me all

The way to paradise                                                      

 و آخرینش لالاییه مایکل جکسون که همیشه زمزمه می کنم اما متنش متاسفانه یادم نیست فقط آهنگشو بخاطر میارم.

بخاطر اجرای ناقص این بازی از همه دوستانم که بمن محبت داشتن عذر خواهی می کنم. با نوشتن ترانه هایی که دوستشون ندارم خاطره ء عزیز این 4 آهنگ رو مکدر نمی کنم. و در مورد دعوت- هر کدوم از دوستانم که دوست دارن می تونن تو این بازی شرکت کنن.

در سفر اخیرش به کیش اتفاقا بایک تیم فوتبال همسفر می شود. در فرودگاه موقع دست شستن نگاهش به فرد بغل دستی می افتد که شدیدا آشنا به نظر می رسد- تصور کنید فرد مورد نظر شخصی در حد علی دایی است. یکی از بازیکنان تیم ملی که از ذکر نامش معذورم. آنچه می خوانید ماحصل گفتگوی آندوست.

-شما رو جایی ندیدم؟

- نه گمون نمی کنم.

- ولی بنظر آشنا میاین!!!

- (با خنده) حتما اشتباه گرفتی.

- ( جلو می رود و پس از انداز ورانداز) ببینم شما وررزشکار نیستید؟!!!

- (دستی به شانه اش می زند و با خنده می گوید) چرا پینگ پنگ بازی می کنم.

- اها گفتم قیافه تون شبیه ورزشکاراست....بعدم راهشو می کشه و می ره.نه ابراز احساساتی - نه امضایی.اونم وقتی که ملت پشت در صف کشیدن واسه امضا و عکس یادگاری!!!!!!

این پسر شاهکاره .تصور کنید فوتبالیست باشی. تو تیم ملی بازی کنی؛ تو دنیا هم مطرح باشی؛ همه هم بشناسنت؛ بعد یه پسری بیاد اینطور با خاک یکسانت کنه.چه حالی داره!!!!

پ.ن: این اتفاق مربوط به چندین ماه پیش بود. فراموش کرده بودم. پست ندای عزیز بیادم آورد.

نگاهی به تو ؛ نگاهی به ماشینت ؛ فلاش بکی به گذشته....

در یکی از کوچه پس کوچه های جنوب تهران وارد خانه کوچکی شدیم که پله های تنگ و باریک و تاریکی داشت – درست 15 سال پیش- بعد از فوت همسر اولت با داشتن یک بچه با او ازدواج کرده بودی.با دستهای خالی.و من متعجب که – او-چگونه حاضر به پذیرفتن تو شده!!!!...هر دو پشت به پشت هم ؛ سخت کوشیدید . هر کاری که می شد با دستهای خالی انجام داد. رفت و آمد به کشورهای کوچک همسایه و آوردن خرده جنسهایی که به دوست و آشنا و همسایه می فروختید ، بدون هیچ مغازه یا ملکی. سالها بدین منوال گذشت و او همیشه همراه تو بود . در تمام سفرهای سخت و بی لذت.

و بعد کار پخش مواد غذایی  با موتور. و بعد پخش با پیکان قراضه ات.و باز هم او همه جا همراه تو بود. به بالا و پایین کردن جعبه های کوچک و بزرگ ؛ به جمع آوریه حسابها و به جور کردن دخل و خرج ؛ و همه مسئولیتهای همسر بودن و مادر بودن.

خانه های محقر زیادی را همراه تو بود.و تمام پله هایی که تو با مشقت با کمک شانه های او بالا رفتی. و یکروز ورق زمانه به نفع تو برگشت. سهام کوچکی از همان کارخانه ای جنسش را پخش می کردی خریدی و آرام آرام... امروز یکی از تولید کنندگان بزرگ کشوری. سهامدار یک کارخانه معتبر.از خانه های کوچک و جنوب شهر خبری نیست. کاخ رویائیت در بهترین نقطه شهر است.بهترین امکانات- بهترین ماشینها.زندگی ای که من خوب می دانم حتی در خواب هم نمی دیدی... و جای – او- امروز در کنارت خالیست.

چه شد؟ دیگر به شانه های خسته اش نیازی نداری؟ شانه های بسیاری پناه خستگیت شده. دیگر به مغزش نیازی نداری؟ صفرهای درآمدت انقدر زیاد شده که چندین حسابدار خبره همراهیت می کنند و ... همه اینها بهانه است. او پیر شده . تمام زیبایی و جوانیش در کنار مصایب تو تحلیل رفته. امروز چیزی ندارد جز خاطرات خاک خورده از تمام به سر دویدنها و دویدنها و دویدنها.

سهم او از دنیای تو تنهایی بود.

انصاف نیست.

از کجا می دانی به همان سادگی دفتر زندگیت باز ورق نخورد!!!!

دوستی می گفت:- بعضی- نامردان موفق، موفقیتشان را مدیون همسر اولشان هستند و همسر دومشان را مدیون موفقیتشان.

به تلخی راست می گوید-  پول- نداشتنش بهانه ماندنت – داشتنش؛ دلیل رفتنت.

انصاف... نیست.

پ.ن : مهتاب عزیزم ممنون 

هست حتما...

روزی که تو متولد شدی عزیزترینم ، روز خوبیست ، یقین. روز تولد هر پدری بهار است حتی اگر متولد اسفند باشد.

و روزی که تو متولد شدی – مثل مادر- یدک کش نام مادر شوهر ، که نبودی هرگز.مهربانی های تو هم از جنس مادر، بهاریست، بانوی اسفند.

چهارمین روز اسفند مبارک است برایم چون تو و توکه مظهر همه خوبیها و پاکیهای دنیایید متولد شدید.میلادتان مبارک.

و فردا و فرداها و همه اینروزهای نزدیک و شاد مبارک است .

 میلادآرش مبارک و آزاده  و منای عزیز.

- مجبوری اینهمه راه بیایی تا جنوب شهر برای آرایشگاه؟!!!!!یک قرون دو زار می کنی؟!!!

- حساب پولش نیست. می بینی که اگر ماشین نباشد از هر دو طرف باید آژانس بگیرم.

من این آرایشگاه کوچک و تمیز و قدیمی را دوست دارم. زن آرایشگر را که هر بار به دیدنم صد گل از گلش می شکفد ، بی هیچ ادایی- دوست دارم.

بی تکلفی اینجا را دوست می دارم و ترجیحش می دهم به آن سالن اشرافیه نزدیک خانه ام که برای هر بار رفتن، باید قبلش آرایشگاه دیگری بروم که مبادا صورت بی آرایشم، لباسم اگر خط اتویش از بین رفته باشد، و چهره ام اگر خسته باشد، اسباب حرفهای طولانی شود که آشنایم آنجا و برای هر حرکتی ، توضیحی باید!!!

گاهی که از قلعه سکوتم به این شهر شلوغ پا می گذارم، دقایقم شادتر می گذرد.

انگار وارد دنیایی دیگر می شوم. صدای پسرک همسایه که هر بار به جای در زدن- که شاید اصلا نمی داند چیست- از پشت در فریاد می زند- ننه- ننه.!!! برایم عجیب و خنده آور است.

و تفاوتش با این قلعه سکوت که حتی نجوای شاعرانه ات هم باید تابع قوانین و استاندارد باشد، مبادا گوش حساس همسایه ات را بیازارد.

من این شهر بی قانون را دوست دارم شاید چون فقط دقایقی را در آن می گذرانم.شاید چون آنقدر نمی مانم که صدای غصه هایشان را بشنوم.

از کنار زنان چادر گل گلی که روی پله ها نشسته اند به حرف و حرف و حرف – می گذرم.

از کنار کودکانی که- انگار ماه هاست رنگ آب ندیده اند- و با کفشهای پاره در کوچه گل کوچک بازی می کنند – می گذرم.با حسرت بوسیدن گونه های گل انداختهء پسرکی با کلاه بافتنیه قرمز.

از کنار مرد همسایه که با زیرپوش آبی و پیژامای راه راه پیکان صد سال پیشش را می سابد – می گذرم.

از کنار لحافدوزی که سوار بر دوچرخه ، هنرش را فریاد می کند؛ دستفروشی که لنگهای رنگی اش را به حراج گذاشته و – فریاد می کند ( می اندیشم اینجا چرا همه چیز را فریاد می کنند؟!!!) زنی پیچیده در چادر که با دمپایی های لخ لخیش پشت سر مرد عبوسش هروله می کند، از کنار خانه های یک در میان که پرچم رنگ پریده – شبها بفرمایید روضه- بالای درشان تاب می خورد.... می گذرم.

مسیری سبز میان این دنیاست و دنیای من. من که مرزی نکشیده ام ، این مرز نامرئی کار کیست؟ شاید کار فرهنگی که در جا می زند- آنجا.

بیشه ها که تمام می شود... آجرهای قرمز خانه ام را می بینم و.... خودم را رها می کنم روی آرامش کنار آتش.

چای و سکوت و فکر و فکر و فکر....